سخن از عشق می گویم
چو خوشتر کلمه ای یا رب که خلا قش تو باشی
ولی یارب تو می دانی که انسان های بی وجدان
چو گرگی صورت انان
برای خون مظلومان
چه در ظاهر چه در پنهان
زهر کاری دریغ وکوتهی
هر گز نمی دارند
پس این عشق و صداقت را بگو من با چه کس گویم ؟
مگر در سنگ خارا اه اثر دارد ؟
مگر یک فرد نابینا طبیعت را نظر دارد؟
مگر در بین ما عصیانگری هم تیشه ای برنده تر دارد ؟
اگر دارد نباید ریشه ها را از سر اندازد
بلی انجا که طفلی بهر نانی چشم تر دارد
واو پیراهن کهنهء مال پدر دارد
نباید عشق را تفسیر بنماییم
زنم مهر خموشی بر لب و از عشق بگریزم
خوشا بر حال وی سوزم که ان خود عشق می باشد 
 

گل زیبای من بر من نظر کن
نگاه گرم تو بس دلنشین است
ببین دستان سرد بی پناهم
تمام هستی من بند این است

از آن روزی که فهمیدم خطایم
دگر صبر و قراری در برم نیست
همه امید من برگشتن توست
بجز عشقت هوایی در سرم نیست

نمی دانی از آن روزی که رفتی
همه روزم چو شب تاریک و تار است
سرم زیرپر افسردگی هاست
حساب دردهایم بی شمار است

همه امید من بازا که بی تو
چو مرغی بال و پر بشکسته مانم
همه امید من بخشایش توست
بیا ای مهربان آرام جانم

سيـب سـرخي را بـه من بخشيـد و رفـت
عاقبـت بر عشـق مـن خنـديـد و رفـت
اشـك در چشمــان سـردم حلقــه زد
بـي مـرو‏ت گريـه ام را ديــد و رفـت
چشـم از مـن كنـد و دل از مـن بريـد
حـال بيمـار مــرا فهـميــد و رفـت
بـا غـم هجــرش مــدارا مـي كنـم
گـر چـه بر زخمــم نمك پاشيد و رفـت

تو به من خنديدي و نمي دانستي من به چه دلهره اي از باغچه همسايه سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
                               سيب را دست تو ديد
                                                         غضب آلود به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
                                                 و تو رفتي و هنوز سالهاست كه در گوش من
خش خش گام تو           تكرار كنان                      مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق اين پندارم
                                          كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت

همه با اینه گفتم آری
همه با اینه گفتم که خموشانه مرا می پایید
گفتم ای اینه با من تو بگو
چه کسی بال خیالم را چید ؟
چه کسی صندوق جادویی بی اندیشه من غارت کرد ؟
چه کسی خرمن رویایی گلهای مرا داد به باد ؟
سرانگشت بر اینه نهادم پرسان
چه کس آخر چه کسی کشت مرا
که نه دستی به مدد از سوی یاری برخاست
نه کسی را خبری شد نه هیاهویی در شهر افتاد ؟
اینه
اشک بر دیده به تاریکی آغاز غروب
بی صدا بر دلم انگشت نهاد

دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد
به زیر آن در ختی رو که او گلهای تر دارد
در این بازار عطاران مرو هر سو چو بیکاران
به دکان کسی بنشین که در د کان شکر دارد
ترازو کس نداری، پس تو را زو ره زند هر کس
یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد
ترا در نشاند او به طراری که می آید
تو منشین منتظر بر در که آن خانه دو در دارد
به دیگی که می جوشد نیاور کاسبی ومنشین
که هر یکی که می جوشد درون چیزی دگر دارد
نه کلکی شکر دارد،
نه هر زیر وزبر دارد،
نه هر پشمی نظر دارد،
نه بحری گوهر دارد .

منم ، دلتنگ دلتنگم ،
منم ، یک شعر بیرنگم ،
منم ، دل رفته از چنگم ،
منم ، یک دل که از سنگم ،
منم ، آواز طولانی ،
منم ، شبهای بارانی ،
منم ، انسانیم فانی ،
                        خداوندا تو میدانی ...

مرا با سوز جان بگذار و بگذر

دل ربودی قصد جانم می کنی  

 اندک اندک بی نشانم می کنی
 
ای بهار خاطرات سبز من      

    با جفای خود خزانم می کنی
 
در پس ابر سیاه قهر خود    

     عاقبت چون مه نهانم می کنی
 
من چو مومی در کف بی مهر تو  

 هر چه می خواهی همانم می کنی 

تیر غم را با نگاهی اتشین    

        جانب روح وروانم می کنی
 
بی وفایی تا به چند ای تند خو 

     مهر خود را کی عیانم می کنی
 
پیر شد دل در عزای هجر تو   

   کی به یک عشوه جوانم می کنی
 
داستان عسق ما افسانه شد    

          ای که رسوای جهانم می کنی
 
بعد از این ماییم و داغ دوریت    

      ای که دائم قصد جانم می کنی

بگذار كه دور از رخت اي يار بم‍‍‍‍‍‍‍يرم           
                                               يـك ره بگـذر بـر من و بگـذار بمي‍رم
 گفتي به تو گر بگذرم از شوق بميري
                                                قربـان سـرت ‏‏ًٌَُ‏‎، بگـذر و بگـذار بمـيرم
 مي ميرم و از مردن من آگهيش نيست
                                                يا رب ، كه دعا كرد ، چنين زار بميرم
 هر مشكلي آسان شود از مستي و ترسم
                                                سـاغـر شـودم خـالـي و هشـيـار بمـيـرم
 خارم مشكن در جگر از بوي گل اي باد
                                                بـگـذار كـه از حـسـرت گـلـزار بمـيرم
 بر سر ز هما سايه ام افتاد ”صباحي“
                                                باشـد كه در آن سـايـه ي ديـوار بميرم

 «صباحي بيدگلي»

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ
با ورم ناید که عا قل گشته ام
گویا "او" مرده در من اینچنین
خسته و خاموش و باطل گشته ام
 
هر دم از آ ئینه می برسم ملول
چیستم دیگر به چشمت چیستم؟
لیک در آینه می بینم که  وای
سایه ای هم زانچه بودم نیستم
 
همچو آن رقا صه هند و بنا ز
بای می کوبم ولی بر گور خو یش
وه که با صد حسرت ا ین و یرانه را
روشنی بخشید ه ام از نور خویش
 
ره نمی جو یم به سوی شهر روز
بیگمانم در قعر گوری خفته ام
گوهری دارم ولی آن را ز بیم
در دل مر دابها بنهفته ام
 
می رمم . . . اما نمی برسم ز خو یش
ره کجا. . . ؟ منزل کجا. . . ؟ مقصود چیست ؟
بوسه می بخشم ولی خود غافلم
کاین دل د یوانه را معبود کیست
 
او چو در من مرد ناگه هر چه بود
در نگاهم حالتی دیگر رفت
گو ئیا شب با دو دست سرد خویش
روح بی تاب در بر گرفت
 
آه. . . آری. . . این منم. . . اما چه سو د
او که در من بود  دیگر نیست .نیست
می خروشم زیر لب دیوانه وار
او که در من بود آخر کیست. کیست ؟

من گلی بودم مرا از شاخه چیدند
به گلدانی برده و آبی چکید ند
به من گفتند اینجا خانه ی توست
به جای باغ و بوستان کاشانه ی توست
یکی بود همراه من طاقت نیاورد
همان روز نخستین عزم سفر کرد
و رفت و من ماندم و غم
به گلدان کوچکم عادت نمودم
به چشم مردمان من راز دیدم
در صد قفل دل را من باز دیدم
که هر کس آمد وبرمن نظر کرد
به آنی غصه از یادش سفر کرد
به من این روزها رفت بگذشت
نمی گویم که آسان سخت بگذشت
من اما شکوه بر ایزد نگفتم
به زندان کوچکم گاهی شکفتم
ز راهی عاقبت یک مرد آمد
نمی دانم چه فکری کرد آمد
من خشکیده را او سبز می دید
ز چشم عاشقم او غصه می چید
نمی دانم چرا من گریه کردم
ز نامردی مردم به او من شکوه کردم
به او گفتم ز داغ این جدایی
که از خانه مرا بردند جایی
که نام خانه را بر آن نهادند
بهشت کوچکم را از من گرفتند
ز غربت چشم من همواره گریید
ز نامردی این مردم به جانم خار رویید
مرا که از غربت نشانی داشتم
تنم سبز بود روح عریانی داشتم
مرا هر روز بر هم هدیه کردند
که گویی همراه من غم هدیه کردند
به درد غربتم آن مرد گریید
نمی دانم سخن های مرا بشنید یا نشنید
مرا با دستهای مهربانش...
مرا با آن نگاه بردبارش
ز زندان کوچکم آرام برداشت
به راهی آشنا او گام برداشت
مرا برد عاقبت از آن سرایی
که بوی درد می داد و جدایی
مرا بر خاک آشنای خانه بنهاد
و قصه ی یک گل خشکیده را اینگونه سرداد....